Bij 'Onze weg naar Lagom' delen we onze ervaringen rondom onze emigratie naar Zweden en van het leven na onze emigratie vanuit Nederland. Laat je inspireren!
Wij, Jeroen, Elle en onze kinderen Bram en Daan vertrokken met weinig spullen naar het hoge noorden.
Onze blog (door mij, Elle, geschreven), 'Van Nederland naar Zweden', is ontstaan uit de liefde voor natuur en de behoefte om meer in en met de natuur te leven. We zijn daarnaast ook niet bang voor een beetje avontuur. Na ons hele leven in Nederland te hebben gewoond, besloten we de sprong te wagen en ons leven in Zweden op te bouwen. We delen niet alleen onze persoonlijke verhalen en uitdagingen, maar ook tips en inzichten over het leven in dit prachtige land. Van de culturele verschillen tot de dagelijkse praktijk van het wonen in het noorden, onze blog is bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in emigratie, de Zweedse levensstijl en de zoektocht naar balans en geluk. We hopen je te inspireren en met je te delen wat het betekent om Lagom te leven - niet te veel, niet te weinig, maar precies goed.
De winter loopt op zijn einde en dat is goed te merken. Het is nu ruim 5 graden buiten, de sneeuw is nagenoeg verdwenen en de vogels zijn al enorm actief! Superfijn! Al zijn we ons ook bewust dat er de komende tijd nog altijd wel sneeuw zou kunnen vallen. Dit is niet voor niets de periode die de Zweden vårvinter noemen (lentewinter), ook wel het 5e seizoen genoemd.
Met de boot van Stenaline. Van Kiel-Göteborg
En floep... ineens is de zomer voorbij en merken we dat het al zoetjes aan herfst wordt. Het is o.a. flink frisser 's morgens, het is mistiger, de spinnenwebben zijn weer zichtbaar in het struikgewas. Maar nog vaak genoeg begint de dag mistig, fris en wat nat, om vervolgens later toch de zon nog te zien die zijn kracht echt nog wel heeft. Als je me 3 weken geleden zou vragen of ik al klaar was voor de herfst, zou ik je stiekem uitgelachen hebben om die vraag. Klaar voor de herfst? Zeker niet!! Zomer wil ik nog lang niet achter me laten. En toch begint het nu te kriebelen. Het milde verlangen om weer naar binnen te keren (letterlijk en figuurlijk), de kaarsjes weer aan, de vedspis die weer mag gaan branden om ons te voorzien van een behaaglijke warmte en met een kopje thee onder een dekentje op de bank te kruipen. Ja... daar begin ik nu wel klaar voor te geraken. En ondertussen blikken we terug op een hele fijne zomer(vakantie), ook met de nodige ups en downs. Want laten we wel wezen, geen enkele vakantie is alleen maar rozengeur en maneschijn😉.
Op dit moment is de langste dag geweest, Midsommar is door heel Zweden uitgebreid gevierd. En gelukkig was het mooi weer, wat het natuurlijk net even wat leuker, gezelliger en aangenamer maakt. Vanaf nu worden de dagen iedere dag weer een beetje korter. Maar... we gaan gewoon verder met genieten van de zomer. Want die is pas net begonnen.
In Nederland wisten we wie onze (directe) buren waren en konden we prima met elkaar overweg. We liepen de deur niet plat, maar konden bij elkaar terecht als er wat mocht zijn. Tot zover niet heel spannend en we hebben ook zelden gebruik hoeven maken van deze optie. We hadden de nodige buren rondom ons, want in Nederland woonden we in een woonwijk, in een leuke 2-onder-1-kap-woning, met geschakelde garages.
Het lijkt erop dat de winter zoetjes aan vaarwel zegt en de lente zich al voorzichtig laat zien. De zon doet ontzettend zijn best om alles wat bevroren was te ontdooien en gisteren ontdekten we de eerste knoppen in de struiken rondom ons huis. Hoe fijn is dat! En dat terwijl deze winter eigenlijk relatief mild is geweest. We hebben een enkele uitschieter gehad van -18, maar bij lange na niet zo extreem zoals vorige winter. En dat vonden we én fijn én niet fijn. Snap je het nog? Vorig jaar hebben we een hele lange winter gehad met extreme temperaturen (-31 op z'n laagst) en nu kwam de sneeuw pas 31 december. Tot nu toe heeft het verschillende keren gesneeuwd én weer gedooid (lees werd ijs). En op het moment van schrijven ligt er nog een heel ieniemienie beetje sneeuw bij ons. Wat maakt dat het echt begint te kriebelen om naar buiten te gaan, om in de zon te zitten, om met de handen in de aarde te wroeten. Dat zitten in de zon lukt al wel, maar dat wroeten in de aarde moet nog even op zich laten wachten. Er is nog geen doorkomen aan... de grond is nog keihard! Dus dat vraagt nog even geduld 😉.
