Niemand had kunnen bedenken dat deze zomer een zomer van uitersten zou gaan worden. De jongens zouden "gewoon" 9 weken vakantie hebben, we zouden "gewoon" op vakantie gaan en verder genieten van alles rondom huis en wat Zweden te bieden heeft. How little did I know hoe anders het zou gaan zijn. Ja.. de jongens hebben 9 weken zomervakantie gehad, ja we zijn op vakantie geweest. En toch was het anders dan we hadden bedacht.
Sinds begin februari begin van dit jaar begon ik als sjuksköterska bij hemsjukvården. Ik had mijn eigen gebied, leuke lieve patiënten en collega's. Ik had het erg naar mijn zin, voelde me als een vis in het water en heel welkom. Waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat ook ik een grens heb. Ik was er erg goed in om van het ene in het andere te springen de afgelopen jaren. En dan bedoel ik niet alleen de emigratie. Al is dat ook een hele grote factor die meespeelde (of meespeelt) in het geheel. Als ik alleen al kijk naar de periode vanaf de emigratie in maart 2023 is er zóveel gebeurd en heb ik zóveel gedaan. Allereerst ervoor zorgen dat het iedereen goed zou gaan na aankomst in Zweden, de jongens naar school, taalles, werk zoeken (wat voor Jeroen heel snel ging), de taal verder leren, legitimatie aanvragen en werk zoeken als verpleegkundige. Hoppa! Even alles in 1 zin... Ik heb werkelijk voor álles en íedereen gezorgd, behalve... voor mijzelf. Dat gaat een poosje goed, tot dat het niet meer goed gaat. En dat punt kwam eind mei. Ineens was het klaar. Ineens lukte het me niet meer om de ballen in de lucht te houden. De stress nam de overhand. Bloeddruk vloog uit de bocht en was torenhoog. Er moest iets gebeuren... Maar vóórdat ik daadwerkelijk op de rem trapte dacht ik toch nog dat het wel mee viel. Dat ik gewoon moest proberen goed te slapen, vroeg naar bed. Alsof wat extra uurtjes slaap (als ik die al kreeg, want de nachten zijn al jaren een drama. Iets met hormonen) alles zou oplossen. Ik ging naar de fitness, want dat heb je nodig als je wat ouder wordt en daar wordt je sterker van. Dit werkte voor mij alleen maar averechts, het putte me compleet uit. Ook hier had ik geen rem, ik ging veel te hard en veel te snel. En zo werd mijn wereldje steeds kleiner, want op een gegeven moment lukte er niets meer. Ik was chronisch overprikkeld, had pijn overal, kon niets hebben van de jongens en op het werk kon ik het ook niet meer bolwerken.
Na veel nadenken en gesprekken met Jeroen en anderen besloot ik begin juni dat het klaar was, ik kon niet meer, ik was op, moegestreden en voelde me compleet leeggezogen. Ik melde me ziek. Oh... wat was dat een stap om te zetten. Want toegeven dat het niet meer lukt, dat ken ik eigenlijk niet. Doorgaan, gewoon doorgaan. Dit is mij ook met de paplepel ingegoten.
Conclusie na een bezoek aan de bedrijfsarts: utmattningssyndroom of te wel burn-out. Nou.. lekker dan.. en nu? Het is gebleken dat het niet zo simpel is om zonder hulp hieruit te komen. Want ik heb jaaaaaren aan gestaan, ben ik doorgegaan, zonder te luisteren naar mijn lichaam. Ik was het contact met mezelf compleet verloren. Plus ik kwam er achter dat er nog ontzettend veel onverwerkt verdriet zit wat niet verwerkt is en dat schoot als een bal die onder water gehouden werd omhoog. Ik kon er niet meer omheen dan voor mezelf gaan zorgen. Wat ben ik dankbaar voor de adequate hulp van mijn leidinggevende en de mogelijkheid die ik heb gekregen om daadwerkelijk aan mezelf te gaan werken. En laat ik mijn allerliefste man niet vergeten, die dag en nacht klaar staat en mij steunt zo goed hij kan.
De eerste weken sliep ik alleen maar, ik was helemaal op. Was tot niets anders in staat. De bedrijfsarts had voorgesteld om na niet al te lange tijd te beginnen met een rehabiliterings/aktiveringskurs. Om te voorkomen dat ik in een negatieve spiraal terecht zou komen. Met deze "cursus" zou ik ook weer leren hoe het is om rust in te bouwen en actief te werken aan herstel, zonder méér te doen.
En zo werden mijn dagen toch gevuld. Duidelijkheid en structuur zijn mijn houvast geweest. Mijn dagelijkse bezoekjes aan Hälsolänken werden mijn houvast. Dit merkte ik ook toen we met het gezin 4 weken vrij waren. Mijn structuur viel weg en ik merkte dat het weer slechter met me ging. Of in ieder geval niet beter.
Bij Hälsolänken leerde ik over stress en het herkennen van signalen in mijn lichaam. Leerde ik het belang van afwisseling van activiteit en ontspanning. Leerde ik hoe belangrijk ademhaling is. Leerde ik over het zenuwstelsel. Leerde ik mijn grenzen kennen en deze ook te uiten (dit is iets wat ik heel moeilijk vind). Deed ik Chiboll (iets wat niet heel bekend is in Nederland), yoga én begon ik weer met fitness. Heel voorzichtig en heel licht, maar inmiddels ben ik weer in staat om voorzichtig op te bouwen qua gewicht. Plus ik heb gemerkt dat het me goed doet, krachttraining.
Maar ik leerde ook dat een NEE ook een geldig antwoord is, zonder uitleg te hoeven geven. Dat ik rust niet hoef te verdienen. In totaal ben ik straks ruim 10 weken onder de vleugels van Hälsolänken geweest en daar ben ik onwijs dankbaar voor. Ik kan dit iedereen aanbevelen! Ook preventief eigenlijk. Hoeveel zijn er wel niet die ook op het randje van burn-out hangen of er al mee te maken hebben. Hoe dankbaar is het om zoiets als het programma te hebben welke ik heb mogen volgen.
Hoe het verder zal gaan, zal de tijd uitwijzen. Vanaf 1 oktober ga ik voorzichtig beginnen met opbouwen van het werk en daarin blijft het het uitgangspunt hoe het met mij gaat. Er wordt niet gepusht. In de tussentijd blijf ik werken aan mezelf, aan oude niet meer dienende patronen om er hopelijk wijzer en sterker uit te komen. Wie weet wat de toekomst mag brengen. De interesse in stress en het zenuwstelsel is wel gewekt en dat gaat vast en zeker nog vervolg krijgen. In welke hoedanigheid? Geen idee... ik laat het zich ontvouwen.
En terwijl ik werkte aan mezelf, ging het dagelijkse leven ook gewoon door. Werd er gezwommen, werden er uitjes gemaakt, werd er gelogeerd, ging Bram als internatelev op ijhockeycamp (als keeper en intern, helemaal zelf), kregen we bezoek van lieve mensen, kregen mijn ouders de sleutel van hun vakantiewoning bij ons in de straat en kochten we een traktor (hoeven we geen sneeuw meer te scheppen met de hand). Dus al met al... hebben we het goed gehad. Het weer was dan ook heerlijk! Ontzettend veel warme en zonnige dagen. De moestuin heeft helaas dit jaar niet de aandacht gehad die het verdiende, maar ondanks dat hebben we er goed van kunnen eten. Zó dankbaar daarvoor!
Nu worden de dagen rap korter, kouder en natter. De natuur is zich aan het voorbereiden op het nieuwe seizoen, dus dat gaan wij ook doen. We trekken meer naar binnen, de dekentjes zijn alweer tevoorschijn gehaald voor op de bank. We zijn wel klaar voor de knusse herfstperiode.
Hejdå!